chlubnie


chlubnie
chlubnie {{/stl_13}}{{stl_8}}przysł., chlubnieej {{/stl_8}}{{stl_7}}'w sposób przynoszący chlubę, zaszczyt; zaszczytnie': {{/stl_7}}{{stl_10}}Chlubnie ukończyć szkołę, wypełnić misję. Ktoś zapisał się chlubnie na kartach historii. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • chlubnie — chlubnieej przysłów. od chlubny Chlubnie zdać egzamin …   Słownik języka polskiego

  • chwała — 1. podn. Bóg kogoś wziął, wezwał, powołał, przyjął itp. do swojej chwały «ktoś umarł»: (...) ci, wreszcie, którym los pozwolił cudem ocalić życie i wrócić do kraju, niech modlą się do Boga, by przyjął ich kiedyś do swej chwały. T. Michałowska,… …   Słownik frazeologiczny

  • chwała — ż IV, CMs. chwale, blm 1. «powszechne uznanie, cześć, sława» Wieczna, nieśmiertelna chwała. Dni chwały. Zrobić coś ku swojej, czyjejś chwale. Coś jest powodem, tytułem do chwały. ◊ Chwała Bogu «to bardzo dobrze; Bogu dzięki!» ◊ Ktoś okryty chwałą …   Słownik języka polskiego

  • dobrze — lepiej 1. «w należyty sposób, we właściwym stopniu; należycie, odpowiednio, jak trzeba» a) «starannie, pilnie, dokładnie» Dobrze coś pamiętać. Dobrze spełniać swoje obowiązki. Dobrze strzec tajemnicy. ∆ Dobrze wychowany, ułożony «znający zasady… …   Słownik języka polskiego

  • zaszczytnie — zaszczytnieej książk. «chwalebnie, chlubnie, przynosząc komuś zaszczyt» Zapisać się zaszczytnie w rozwoju nauki …   Słownik języka polskiego